Vleermuis

Ja, ja, ik weet het, ik was pas bij de F. Maar ‘fleermuis’ staat zo knullig, en deze ‘V’ staat ook meteen voor ‘verzoekjes’.

Het was een gekke dag, ergens in augustus. Ik fietste over een straat waar ik nooit fietste, op een tijdstip waarop ik normaal nog aan het werk ben. Midden op straat zaten een paar kauwtjes fanatiek naar iets te happen. Het leek een boterhamzakje met iets bruins erin. Toen ik dichterbij kwam, vlogen de vogels op. Het bruine propje fladderde ook omhoog, maar plofte al snel weer terug op het asfalt.

Een vleermuis! Een bedreigde diersoort in nood! Die móést ik redden. Ik sprong van mijn fiets, maakte een kommetje van mijn handen en schepte het paniekerig fladderende dingetje van de weg.

Nu heb ik toch al twintig jaar verschillende soorten huisdieren en ga ik regelmatig om met hinnikende moordmachines, maar dat een wilde vleermuis liever niet zomaar wordt opgetild was dus nooit in me opgekomen. Vrijwel direct hing het pluizige vampiertje dus met z’n complete gebit in mijn vingers.

f_leermuis

In eerste instantie moest ik erom lachen. Het voelde alsof ik aangevallen werd door een woedend stukje klittenband. Ik peuterde het los van mijn vingers en legde het zo voorzichtig mogelijk in het hoge gras van de berm. De vleermuis bleef nog even ziedend nakrijsen en kroop toen (waarschijnlijk verontwaardigd mompelend) richting een beschut plekje. Tevreden over mijn heldendaad vervolgde ik mijn weg.

Blijkbaar is het algemene kennis dat je wilde dieren niet zomaar mag aanraken. Goed, bij een tijger of beer kan ik me dat ook prima voorstellen. Maar ook een klein vleermuisje kan dus al dodelijk zijn. Wist ík veel! Als dank voor mijn goede daad zat ik dus de rest van mijn vrije middag, avond en nacht op de eerste hulp voor een speciaal anti-rabiësvaccin dat maar in één depot in het hele land wordt bewaard omdat werkelijk niemand zo dom is om vleermuizen aan te raken.

Ik kreeg vier injecties in armen en benen en zeven of acht injecties in elke vinger waarin ik gebeten was. Geen van die injecties voelde als een stukje klittenband. Het bloedde ook aanzienlijk meer.
f_leermuis2

Of die vleermuis het heeft overleefd, weet ik niet. Ik mag dankzij de cocktail aan injecties plus de vijf wekelijkse injecties die daarop volgden nu wél alle wilde dieren aanraken die ik tegenkom. Mocht je dus ergens een vleermuis in nood zien, dan moet je me maar even bellen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.